و باز زمستان رسید و دانه های نرم برف بارید بِروی پَستی ها و بلندی های خاطر مان در سالی که گذشت. بارید تا لکه های شوم بختی را بپوشاند در حافظه هامان برای همیشه. شاید هم خواست تا بنشیند بر بلندای روحمان در خاصترین لحظه های امسال تا زینتی باشد در خور تابلوی جاودان ذهن.
آری بلندترین نقطه ای که روح من از ازل به خود دیده و آن هم، همه از منت حضور تو.
پ. ن.:
تو برای من اثبات قانون بیستم شمس هستی که میگه: عشق، قانون شکن ترین قانون هستی است.